Waarom Hausmates er is

Een leven lang samen wonen

Ik ben opgegroeid in een woongroep en heb er later als volwassene zelf weer gewoond. Mijn vader woont tot op de dag van vandaag in een leefgemeenschap.

Als kind betekende dat vooral: altijd iemand om mee te spelen, in de herfst met z’n allen de tuin winterklaar maken, en spelletjesavonden aan de grote tafel als het buiten guur werd. Er was altijd wel iemand die op je lette.

Als volwassene sprak me juist dat ongedwongen samenzijn aan. Er voor elkaar zijn, zonder dat het zwaar wordt. Je eigen kamer en je eigen ritme, maar ook iemand in de keuken om je dag mee door te nemen. Bij mijn vader zie ik hoe waardevol dat is, juist nu zoveel mensen alleen achter hun voordeur zitten.

Toen we zelf gingen zoeken

Toen we zelf op zoek gingen naar een gedeelde plek, bleek dat veel ingewikkelder dan het zou moeten zijn.

Platforms die geld vragen om te mogen reageren. Woongroepen met overvolle mailboxen, waar drie huisgenoten dezelfde mails beantwoorden. En advertenties vol vierkante meters, terwijl het eigenlijk maar om één vraag draait: wie wonen daar, en klikt het?